سايت رسمی هواداران باشگاه شن سا اراک

تا اینکه سربازی من تمام شد و آمدم اراک. و همچنان پیگیر نتایج پاس بودم و دوسه بازی آخر پاس هم با موفقیت طی شد که از طریق هفته نامه لاله سرخ متوجه می شدم و لذت می بردم. و سرانجام پاس رفت پلی آف به مصاف برق اصفهان که تا بازی برگشت من از نتیجه اطلاع نداشتم اما بعد فهمیدم پاسی ها کولاک کردند و در اصفهان ۳ بر ۲ پیروز شدند.

برای بازی برگشت با دو نفر از بچه های محل رفتیم استادیوم حق شناس ( شهر صنعتی) وجالب اینکه برای اولین بارم بود که به استادیوم برای تماشای یک مسابقه فوتبال آنهم رسمی میرفتم. جمعیت هم چند صد نفری بودند. بازی شروع شد و کامل تماشا کردم پاس خوب بازی میکرد و بازی در نهایت بدون گل مساوی تمام شد و با سوت داور همه بازیکنان و هواداران به هوا می پریدندو خوشحالی می کردند ومن هم خوشحال که بلاخره صاحب تیم در لیگ۲ شدیم. وای چه لحظاتی بود اما همانجا شنیدم به خاطر تاسیس لیگ برتر ما لیگ یکی شدیم و این آخر خوشحالی بود نفس راحتی کشیدم و خدا را شکر کردم که سرانجام مارا به اولین آرزوی ورزشی مان رساند و همینطور که از استادیوم دور می شدم خوشحالی مردم را می دیدم و برای آینده خوشبینی میکردم و نقشه می ریختم.

این خاطره جزء اولین خاطرات تلخ و شیرین من در سالهای ۱۳۸۰ و دو سه سال قبل از آن بود که هنوز هیچ کدام از بازیکنان اراکی ویا هواداران و لیدرها را نمی شناختم. مثلا آقای قزوینی که الان با هم بسیار صمیمی هستیم صدای بلندش را برای اولین بار در همان بازی برگشت پاس از آنطرف ورزشگاه می شنیدم و با کلاه شاپو یش و سن و سالش به شدت برام عجیب و جالب بود.

علی طایی ـ طبال استادیوم ۴شنبه ۲۰/۸/۱۳۸۸ ساعت ۰۳:۴۵ بامداد

چت روم